http://oostblog.be Przygody w Polsce en-us Nucleus CMS v3.24 © Weblog http://backend.userland.com/rss http://oostblog.be/nucleus/nucleus2.gif http://oostblog.be http://oostblog.beindex.php?itemid=686
Daarnet wandelde ik mijn laatste avondmaal tegemoet in deze stad - ik glimlachte, want ik glimlach vaker nu en een man speelde een liedje op zijn gitaar en zong daarbij, ik gooide een stuk van vijftig cent in zijn koffer. Zo'n muntstuk heeft hier twaalf hoeken, dat telde ik daarna voor het eerst.

Dan at ik een broodje haloumi en checkte ik mezelf digitaal in in mijn vlucht voor morgen, ik zal zitten op de stoel achter de vleugel, mijn gezicht zal ik vlijen tegen het raam nadat ik een cetirizine heb genomen (neveneffect: slaperigheid).

Ik ben zo blij. Niet omdat. Gewoon. ]]> De pot nat http://oostblog.beindex.php?itemid=686 Tue, 7 Feb 2012 09:20:39 +0100 http://oostblog.beindex.php?itemid=685 Maandag
Met meer toeristen dan me lief is sta ik te wachten tot de zon Uluru in z’n juiste rode kleedje zet. Het is spannend, want aan de oostkant hangt er een lage bewolking die de zon al een paar uur aan het zicht onttrekt. Uiteindelijk zit er tussen de einder en het wolkendek een spleet die net genoeg licht doorlaat - het wonder van de zonsondergang kan zich voltrekken voor mijn eigen ogen. Ik denk, hier hebben ze de kleur rood uitgevonden, maar dat zou wel eens te sentimenteel kunnen zijn.

Dinsdag
In Glendambo wonen dertig mensen. Er zijn twee tankstations – het ene heeft goedkopere benzine, het andere een veggieburger. Ze weten hier dat het belangrijk is al snel, als zaak in een wereld vol concurrentie, een eigen niche te ontdekken. Ik schrijf een brief en denk, die postzegels met die koala op, ik ben ze beu. Nog vijf heb ik er, dan is het tijd voor andere.

Woensdag
's Avonds zie ik een kangeroe. Ik kijk met bewondering naar dat springend ding - ik weet nog niet dat ik morgen in totaal tweeëntachtig kangeroes in de schaduw zal zien wachten op het vallen van de avond en, belangrijker, het kwik. Er passeert aan auto met zijn koplampen aan. Timing is everything, nog geen tien seconden geleden stond ik in adamskostuum mijn vege lijf te wassen, nu krijgt de arme man enkel handdoek en een stuk netgeschoren been te zien.

Donderdag
Op een bankje voor de krantenwinkel van Quorn gezeten zeg ik nottoobad, in één woord, tegen iedereen die howyougoin mompelt. Ze wachten niet op mijn antwoord, op donderdag moet het lottoformulier binnen, twee oude terreinwagens en een stoffige, verroeste Holden komen aan en rijden even later weer weg, de sleutels blijven zitten in het contact. Later in Port Augusta eet ik een bord pasta dat mijn honger niet echt stilt en haal ik Whittackers melkchocolade uit bij Whoolworths. Port Augusta is een stad – niemand vraagt howyougoin, alleen het meisje achter de kassa is zo heerlijk vriendelijk dat ik aan slagroom en meringue moet denken.

Vrijdag
Het is koud aan de zuidkust van Australië, maar de plaatselijke supermarkt ruikt naar de GB Express aan het Martelarenplein. Het is in mijn neus dat de meest onverwachte vlagen van kortstondige heimwee worden geboren. Gelukkig is voor impulsaankopen IGA even geschikt, ik koop instantpannenkoekendeeg, een experiment voor morgenvroeg. Maar dat is voor na de rillerige nacht die me te wachten staat. Ik denk, misschien is het alleen maar koud omdat we naast het kerkhof slapen. Maar ook dat zou weleens te sentimenteel kunnen zijn.
]]> De pot nat http://oostblog.beindex.php?itemid=685 Sun, 22 Jan 2012 00:53:52 +0100 http://oostblog.beindex.php?itemid=684
Er is iets met dat woord wandering dat me altijd doet denken aan het verschil met wandeling. Misschien is het het gebrek aan richting dat het eerste woord zacht resoneert en dat zo goed past bij de blik van de gemiddelde koe - even dom, frappant genoeg, als die van een koe die naar een trein te kijken staat.

Soms kan je een koe nog het beste vergelijken met een koe.

Hoe dan ook, de radix beider woorden lijkt me toch precies hetzelfde, een eender verlangen naar de andere kant - hoe je er ook geraken wilt.

De andere kant bijvoorbeeld van de snelweg, waar vrachtwagens tot 54,4 meter lang ervoor kunnen zorgen dat dat schijnbaar groenere gras voor altijd even sappig blijft als je als kalf, tegen de uier van de moederkoe genesteld, altijd al had gedroomd. (Als je maar lang genoeg eentonige, kaarsrechte, wondermooie snelwegen bereist, dan ga je op den duur teveel nadenken bij het zien van voortijdig gestorven runderen in de rode aarde van de afwezige berm.)

Of misschien die andere andere kant, die van het grootste concept dat je als gewone sterveling ooit echt bevatten kan - die grote blauwe wereldbol waar je als kind soms even, in miniatuur dan toch, mee draaide.

Die was het. ]]> De pot nat http://oostblog.beindex.php?itemid=684 Wed, 18 Jan 2012 06:35:32 +0100 http://oostblog.beindex.php?itemid=683
Je denkt misschien dat oudjaar niet veel meer is dan een koude nacht. Ik was altijd van die overtuiging, dat het feest eromheen dan wel vaak bijzonder leuk is, maar dat de gelegenheid vrijdagavond zou kunnen heten en veel zou er niet anders zijn. 

Op Oudjaar 2011 viel ik voor middernacht in slaap. Ik werd wakker in het nieuwe jaar en wist meteen waarom dat vrolijk vieren zo compulsief wordt doorgevoerd - als verdwaasd wakkerworden het eerste is dat een gloednieuw jaar te bieden heeft, dan komt een mens net zo bedrogen uit als het kind dat we op zes december allemaal geweest zijn, er is net het juiste speelgoed, maar de batterijen zijn niet inbegrepen. 

Na een tijdje gaat de stramheid natuurlijk altijd weg, dit jaar verschilt niet veel van alle vorige: een dag, en dan een nieuwe, andere. 

Ik mag dan wel denken dat dit jaar slechts na negen dagen al naar mijn hand staat, niets houdt je van hetzelfde tegen, lieve lezer, en ik al zeker niet, ik zit nog wel een poosje in dit verre, verzengend warme land, me te vergapen aan een omgeving die afwisselend uit prentenboeken en dystopiën lijkt te komen en aan mijn afgebleekte, lange blonde haren. 

En ik glimlach, want ik zoek de batterijen niet, ik bén ze. 

Veel ver liefs, 

Maartje]]> De pot nat http://oostblog.beindex.php?itemid=683 Mon, 9 Jan 2012 09:49:02 +0100 http://oostblog.beindex.php?itemid=682
Doorheen deze feestdagen liep een fijne barst van gemis. Ik heb er zo nog gehad, op de meest willekeurige ochtenden de voorbije tijd kon ik opstaan en weten dat de hele dag wat grijzer wezen zal - wat was ik soms graag 's avonds eens thuis gaan eten en op café gaan met de vrienden, om de dag erna weer in dat paradijs gewekt te worden door mijn Stanley - gedegradeerd tot wekker bij gebrek aan telefoonsignaal.

Missen is maar menselijk, dat gaat in mijn hoofd net zo goed om weemoed, niet enkel om de fouten die we maken.

Maar waar ik in het begin van dit avontuur, toen ik nog verloren en geschoeiseld rondliep in deze stad en nauwelijks met mensen praten durfde, verwacht had dat heimwee me naar de keel zou grijpen tot ik stikken zou, vind ik die barst zo makkelijk te dragen dat ik er van de weersomstuit weer van ga glimlachen.

Op deze kerstdag ging ik naar het strand en het park en naar een fastfoodtent met één van de beste vrienden die ik hier de hele tijd wel maak, je weet niets van elkaar, deelt wat geheimen en dan gaat elks zijn eigen weg en dat is goed, fantastisch zelfs.

In België is het nog kerstdag, hier is het boxing day, een dag waarvoor ik niets anders heb gepland dan mijn ondergoed te wassen.

Dat moet ook gebeuren, beste mensen. ]]> De pot nat http://oostblog.beindex.php?itemid=682 Sun, 25 Dec 2011 14:30:47 +0100 http://oostblog.beindex.php?itemid=680
Op de boerderij waar ik niet alleen mijn headset maar ook een stukje van mijn hart heb laten liggen, was de straal van de douche zo frustrerend smal dat ik ‘m al snel links liet liggen. Wekenlang zeepte ik mijn haren en mijn oksels in, met mijn blote billen op de oever van het meer gezeten. Daarna dook ik onder water en keek ik achter me – het water werd net zo wit en net zo schuimend als melk op cappuccino. Keer op keer kwam ik boven water en sloeg ik mijn versgewassen haren uit mijn gezicht en keek ik achterom, naar de wolk van shampoo die achter me al begon uit te dunnen. Ik heb me te lang geborgen geweten door dat zacht omarmend water, want gisteren deinsde ik achteruit toen de straal begon te spuien.

Ik ben een kluizenaar, zo lijkt het wel, die de wereld weer moet leren kennen. Mijn eerste avondwandeling in deze stad heb ik gisterenavond al gemaakt, na die ene douche. Ik was op zoek naar een karig, goedkoop maal en ik trok noch sokken aan, noch schoenen. De vrijheid van mijn tenen wil ik nog even blijven koesteren.

Als je zoveel dromen die je had op één plek bewaarheid hebt zien worden, zou het dom zijn ze eenzelfde avond allemaal weer op te geven.
]]> De pot nat http://oostblog.beindex.php?itemid=680 Thu, 22 Dec 2011 13:16:47 +0100 http://oostblog.beindex.php?itemid=679
Nooit had ik gedacht dat ik het een mooi cadeau zou vinden een voormiddag niet op het veld te moeten werken, maar zomaar in de tractor te mogen zitten.
Zo ging het toch en als je erover nadenkt is het veruit het mooiste dat een organische boer voor je kan doen op je verjaardag.

Dat en de joint die hij voor me rolde en die hij me gaf met een nieuwe aansteker, zodat ik ‘m probleemloos aan kon steken aan de rand van het meer, met mijn nieuwste beste vriend die een fles rode wijn opendraaide. We dronken ze in lange teugen leeg en zo werd ik vijfentwintig jaar in een heerlijk zachte roes.

Wat zou ik niet blij zijn met dat moment, het snippertje maan in de lucht, de rimpelige weerspiegeling ervan, de tip die oplichtte in de donkerte, het klotsen van de wijn, de temperatuur die zachter was dan ik op mijn verjaardag ooit voor mogelijk had gehouden.

Op 29 november werd ik vijfentwintig jaar in de meest onverwachte, prachtige omgeving. Happy Birthday Marta, zei de boer toen hij me de contraband in de hand duwde. En dat was het ook.]]> Menselijk http://oostblog.beindex.php?itemid=679 Tue, 13 Dec 2011 20:12:24 +0100 http://oostblog.beindex.php?itemid=678
Er zijn veel dingen die ik nu kan die ik in België niet kon, zoals limoenen plukken of vierdeklas aardappelen verwerken tot een maaltijd, of sojabonen laten zwellen voor de varkens in afwachting van de rijping van hun vlees, of in doornen staan zonder dat het pijn doet aan mijn tenen, enkel aan mijn vingers want die krijgen maar geen eelt, enkel blaren die daarna tot een dun laagje vel verworden, waaronder zich opnieuw vocht ophoopt, tot barstens toe. Ergens op de grens van twee blaren, een nieuwe en een oude, kan ik mijn eigen huid zien twijfelen tussen openscheuren en genezen.

’s Nachts slaap ik diep. Word ik wakker om te plassen, dan hurk ik op de rand van het erf en leeg ik daar mijn blaas. Wildplassen heb ik altijd al een vreemd genoegen gevonden en toen op een nacht te heuvels in de verte zacht, maar toch ook woedend gloeiden door de bosbranden die daar woedden, kon ik niet anders dan inzien dat dat plassen op dat erf een dierbare herinnering zou worden. Ik koesterde alles terwijl ik het beleefde, het kriebelen van het zand tussen mijn tenen, het flakkeren van dat verre vuur, de plotse kalmte in mijn onderbuik, de warmte van mijn slechte bed slechts seconden later – ik weet dat wat ik meemaak slechts een fractie duurt van hoe lang ik het onthouden kan, dus begin ik vaak alvast met de herinnering.

Ik ga straks weer naar de boerderij waar de limoenen rijpen en de aarde schroeit en het onkruid opschiet en waar er een Aloë vera-plant staat om het stugge, dunne vel van mijn handen de verkoeling te bieden die het nodig heeft. Ik zal opnieuw plassen op het erf en als wind en warmte me genadig zijn, zal ik de gloed zien die me zo verraste toen die eerste keer en ‘m herkennen als een oude vriend.

Tot hier dus, mijn kleine digitale renaissance uit Mutchilba.
]]> De pot nat http://oostblog.beindex.php?itemid=678 Thu, 27 Oct 2011 07:43:03 +0200 http://oostblog.beindex.php?itemid=677
Je moet een stad leren kennen en dat deed ik ook, ik ging op stap door Sydney met een plannetje van maar de halve stad – de hele is te groot – en met mijn Lonely Planet. Die droeg ik onder mijn arm, want ik ben toch duidelijk toerist zo zomers uitgedost, met een rugzak bovendien en een laag zonnecrème. Ik wil geen huidkanker. Australiërs ook niet, maar tot morgen is het hier nog winter en dat nemen ze serieus. Ze dragen wetsuits die speciaal gemaakt zijn voor koud weer en jassen vanaf vier uur – terwijl het afkoelen pas om zeven uur begint, ik heb er gisteren wat op gelet.

Teenslippers! Dat genoegen heeft de Belgische zomer me dit jaar meer dan eens ontnomen. Ik weet nog goed dat het eens wel héél warm was en dat het dan begon te regenen, zo stond meteen het martelarenplein waar ik toen nog woonde onder water. Warm water bovendien en mijn teenslippers dreven weg, kijk, dat lot was het lot dat teenslippers deze zomers moesten verdragen in ons land en hier niet, hier draag ik ze en dan doe ik ze uit want ik het er een klein blaartje van, gelukkig heb ik pleisters mee van het klein gb’ke.

Ter zake. Ik vind eerlijkheid een schone deugd. Online hebben mensen die neiging niet bepaald. Alles is whopping fantastic of great of ook wel gewoon ontzettend leuk, en ik amuseer me wel, zo in mijn eentje Sydney doortrotten, dat ik dan zomaar doe, daar ben ik ongehoord trots op, vooral omdat ik niet verdwaalde of enkel maar een klein beetje in een hele moeilijke wijk, dat was echt mijn fout niet, want ze lag in die ene helft van Sydney waarvan ik geen echt plan had, alleen de Lonely Planet die al wat versleten lijkt (perfect) en dan lag ze ook nog op twee plannetjes, een stukje hier, een stukje daar.

Maar door die oneindige stroom van positieve, onmogelijke allemaal geheel oprechte berichten, voel ik me dwaas omdat ik soms besef dat ik mijn draai nog vinden moet in dit vreemde land – waar al het fruit uit Australië komt, trouwens.

Eerlijk is eerlijk dus, ik mis België wel, maar niet ondraaglijk veel, vooral niet toen ik me de herfst weer ging herinneren die leuk is, ja, maar enkel omdat er ineens een hele rits nieuwe schoenen zijn om te gaan dragen en zolang ik ze niet zelf aantrek lopen die niet weg. Dus al mijn heimwee(n) heb ik onder controle en ik heb ook een plan, volgende week ga ik zoete patatten oogsten in de buurt van Mareeba, dat ligt hoog, het is daar altijd dertig graden, prima, vind ik, want waar ik ga oogsten is ook een poel om in te zwemmen en ook zo’n paal met een koord om wild het water in te zwaaien. Ik stel mij schouders voor die uit de kom schieten, maar hé, ik heb een reisverzekering die me meer gekost heeft dan een maand huur in mijn voormalig flatje, dat mag wel wat renderen. Toch?

Als ik zeven dagen in het ziekenhuis lig mag er iemand me bezoeken.

Ik houd jullie op de hoogte hoor, zo’n toffe peer ben ik dan weer wel.
]]> De pot nat http://oostblog.beindex.php?itemid=677 Tue, 20 Sep 2011 03:57:47 +0200 http://oostblog.beindex.php?itemid=676
Het is zo'n jasje dat geen echte jas is en ook geen trui meer, te gesofisticeerd. Op een website waarop sportartikelen worden uitgestald zag ik onlangs een kopje softshells bovenaan, ergens tussen daypacks en wandelschoenen. Wat een daypack is, daarbij kan ik wel wat bedenken, en ook wandelschoenen laten niet veel aan de verbeelding over - of het moest de wandeling zijn die ik binnenkort over vreemde stranden kan maken - maar bij softshells kon ik me alleen gummi schilden voorstellen, waarvoor ik dan weer geen echt nuttige toepassing bedenken kon.

Een softshell blijkt zo'n halfjasje te zijn. Soms is er gewoon niet genoeg moedertaal.

Op mijn blauwe, zachte schild zitten onderaan wat vegen kettingsmeer, van toen die keer het heel druk was op de trein en ik mijn vouwfiets over de hoofden van een aantal nukkige, onbeweeglijke pendelaars moest tillen. Die vlekken gaan er niet meer uit want ik heb ze er ingewassen - had mijn moeder de eerste keer de leiding over die onderneming gehad, dan waren ze verdwenen, want zij is bedreven in inwassen en uitwassen en ik niet - ik was alleen, op veertig graden.

Ik neem ze mee, die vlekken op het jasje dat aan de naden soms wat water doorlaat. Omdat ik zo kan kijken naar beneden en zien wat ik achterlaat. Niet enkel de vrienden die nu ook weer niet zo en masse terugmailen als ik ze vertel dat ik bijna vertrekken zal - enkel de belanrgijke, dat zal je altijd hebben - en de familie die ik niet groter of nog gelukkiger zal kunnen zien worden in dat vreemde land, maar ook de medemens die niet opstaat waardoor er vlekken komen op mijn jas.

Ja, dat van die naden is misschien wel een probleem, maar in mijn verhuis kwam een potje boven dat daar wat aan kan doen. Dat zal je dan altijd hebben, dat je dingen vindt die je niet nodig hebt, maar toch wel kan gebruiken. Voor de zekerheid.


]]> De pot nat http://oostblog.beindex.php?itemid=676 Sun, 4 Sep 2011 22:55:33 +0200